Publicatiedatum: 7-9-2006

Welkom nieuwe Nederlanders

HUGO SCHORER

Landelijke Naturalisatiedag was op 24 augustus. Alle gemeenten moesten van minister Rita Verdonk van Vreemdelingenzaken en Integratie inwoners die dit jaar het Nederlanderschap hadden gekregen op die dag uitnodigen voor een ceremonie. De datum van 24 augustus was in eerste instantie een raadsel, maar na enig speurwerk bleek dat de eerste Grondwet van het Koninkrijk der Nederlanden in 1815 op dezelfde augustusdag in werking is getreden. Dat zegt mij weinig. Bovendien zijn historici het niet eens over de vraag of de Grondwet van 30 maart 1814 of die van 24 augustus 1815 onze eerste Grondwet is.

Persoonlijk spreekt 23 januari mij meer aan. Dat herinnert aan 23 januari 1579, de dag dat de Unie van Utrecht ondertekend werd - het feitelijke begin van Nederland als onafhankelijke staat. We vinden toch dat ons land in die tijd ontstaan is en niet in 1815. Bovendien is 23 januari wat praktischer dan 24 augustus, dat in de vakantieperiode valt.

Dit keer waren onze nieuwe landgenoten nog niet verplicht om te komen. Vanaf 1 oktober krijgt een nieuwe Nederlander zijn of haar paspoort pas als hij of zij de ceremonie heeft bijgewoond.

In Renswoude kwamen twee nieuwe Nederlanders in aanmerking voor de plechtigheid. Ze waren er allebei: een vrouw uit Sudan met drie kinderen en een man uit Afghanistan, die hier een echtgenote en twee kinderen heeft. Ik vond het een boeiende ontmoeting met mensen die alles achter zich gelaten hebben om in een onbekende omgeving een nieuw bestaan op te bouwen. Beiden hebben afstand gedaan van hun vroegere nationaliteit. Nederland is dus hun enige vaderland geworden.

We spraken over de verschillen tussen hun geboortelanden en Nederland. Behalve het onvermijdelijke regenachtige weer was het eerste dat zij noemden alle papieren die ze hier voor alles en overal moeten invullen, iedere keer opnieuw.

Los daarvan toonden ze zich oprecht dankbaar voor de kans die Nederland hun geeft om hier een bestaan op te bouwen. Ze gaven wel aan hun familie enorm te missen. Geen van beiden hadden ze enige familie in ons land. Het viel me op dat zij allebei geen enkele moeite hadden met het verstaan van Nederlands en onze taal ook redelijk goed spraken.

De vrouw uit Sudan volgt momenteel een cursus om haar Nederlands verder te verbeteren. Haar grote wens is in Nederland haar oude vak van kinderpsychologe weer op te pakken, maar onze bijstandsregels laten niet toe dat zij op haar leeftijd hier met behoud van uitkering een universitaire studie gaat volgen. Haar kinderen kunnen gelukkig wel een opleiding volgen. Haar sympathieke dochter, die net haar vmbo-diploma gehaald heeft, zei dat ze af en toe op straat werd uitgescholden voor kankerneger. Op zo'n moment schaam ik me voor mijn landgenoten.

We spraken ook over de vraag of ze intussen al redelijk hun weg kunnen vinden in Nederland. Dat viel toch nog wel tegen, vooral in verband met het invullen van alle formulieren. Nu ze geen vluchteling meer zijn, maar Nederlander, kunnen ze niet meer terugvallen op de medewerk(st)ers van Stichting Vluchtelingenwerk. Dus gaan ze dan maar met hun vragen naar de gemeente.

Ze reageerden positief op mijn vraag of ze het een idee zouden vinden dat een inwoner van Renswoude als een soort coach of mentor voor hen zou gaan optreden. Iemand waar ze met hun vragen naartoe kunnen.

Al met al was het een goed gesprek en deze nieuwe Nederlanders lieten duidelijk blijken dat ze de bijeenkomst zeer op prijs stelden. In ieder geval was het een warmer welkom dan het 'hier is uw paspoort, en dat is dan veertig euro', zoals de naturalisatieceremonie tot nu toe meestal verliep. Wat mij betreft maken we er een traditie van.

Jhr mr K.F.H. Schorer is burgemeester van Renswoude. E-mail: burgemeester@renswoude.nl

Copyright (c) 2006 Het Financieele Dagblad


TERUG NAAR: Artikelkeus OF INTRODUCTIEPAGINA